Nad chrzcielnicą znajdował się krucyfiks z I połowy XVIII wieku, była tam również ambona, a uzupełnieniem wystroju były organy z drewnianą oprawą frontową w stylu rokoko.
Na ścianie świątyni w pierwszych latach XIX wieku umieszczono tablicę upamiętniającą dwóch Mazurów, Bronikowskiego i Radolińskiego, którzy polegli w 1807 w bitwie pod Lidzbarkiem Warmińskim. 4 lipca 1816 podczas uroczystości ku czci mieszkańców miasta poległych podczas wycofywania się armii francuskiej podczas wojny z Rosją uroczyście odsłonięto przy ołtarzu tablicę pamiątkową zawierającą listę zmarłych. W 1831 umieszczono tablicę upamiętniającą 31 osób zmarłych podczas epidemii cholery, wykuty był na niej wizerunek sowy i napis "O Mensch, denk an dein Ende! Heute roth, morgen todt!" (Człowiecze, myśl o śmierci! Dziś żywy, jutro martwy!.
W 1885 rozbudowano absydę, ponieważ gmina ewangelicka stawała się coraz bardziej liczna ok. 1900 powzięto plany rozbudowy świątyni poprzez rozbudowę zakrystii oraz podwyższenie wieży do ok. 40 m. Szczegółowy opis wnętrza świątyni został sporządzony przez niemieckiego historyka i konserwatora sztuki Adolfa Böttichera, który w 1891 objął funkcję głównego konserwatora Prus Wschodnich i dokonał inwentaryzacji podlegających mu budowli zabytkowych.