Kolejną dysproporcję kompetencyjną w układzie stosunków między królem a parlamentem było prawo monarchy do zwoływania obrad parlamentu w dowolnym terminie, jeśli tylko uznał, że wymaga tego dobro państwa, nawet w sytuacji, kiedy sama Skupsztina zdecydowała o odroczeniu obrad.
W konstytucji zawarto również zapis mówiący o przeprowadzeniu reformy administracyjnej według kryteriów naturalnych, społecznych i ekonomicznych, lecz samych kryteriów nie wymieniono. Do ostatecznej reformy doszło za sprawą rozporządzenia, wydanego 26 kwietnia 1922 r., dzielącego państwo na 33 okręgi.
Reakcje Konstytucja zadowoliła przede wszystkim Serbów. Przeciw ustawie wystąpiła większość ugrupowań narodowych (innych niż Serbowie), które nie godziły się ze skupieniem nadmiernej władzy w rękach króla oraz wywyższania Serbów. Przekonanie o konstytucyjnej niesprawiedliwości nie ominęło żadnej warstwy społecznej i żadnego narodu. Największy sprzeciw wyrażali komuniści i partia Radicia. Rozpoczęły się masowe demonstracje chłopskie w Chorwacji, które wkrótce rozszerzyły się na Bośnię, Hercegowinę, Wojwodinę i Macedonię Wardarską. 29 czerwca 1921 r. jeden z działaczy KPJ dokonał zamachu na życie regenta Aleksandra, raniąc dziesięciu ludzi z jego otoczenia – sam książę przeżył.