Człowiek z Solo (Homo erectus soloensis) – podgatunek wymarłego hominina, Homo erectus. Dawniej klasyfikowany jako Homo sapiens soloensis. Jedyne znane szczątki tego nietypowego hominida zostały odkryte w latach 1931–1933 przez zespół, którym kierowali Willem Frederik Florus Oppenoorth, Carel ter Haar i Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald, podczas wykopalisk prowadzonych wzdłuż brzegu rzeki Solo na wyspie Jawie w IndonezjiSchwartz J.H., Tattersall I.: The Human Fossil Record, Craniodental Morphology of Genus Homo (Africa and Asia), s. 450.. Jako lokalizację szczątków często podaje się Ngandong (obecny dystrykt Kradenan) – od nazwy wioski, nieopodal której okazy zostały znalezione.

Choć morfologia większości badań wskazywała na Homo erectus, kultura gatunku szczątków była niezwykle rozwinięta. Przysparza to wielu problemów teoriom dotyczącym opisów zachowań Homo erectus w zakresie jego języka i innowacji, które wprowadzałBrown P.: Recent human evolution in East Asia and Australasia, s. 235–242..