Józef Wincenty Łańcucki, SchP (ur. 22 czerwca 1756 na Rusi lub Wołyniu, zm. 27 grudnia 1841 w Krakowie) – polski naukowiec i duchowny katolicki, teolog i kaznodzieja, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego i prezes Towarzystwa Naukowego Krakowskiego, dziekan opatowskiej kapituły kolegiackiej w 1826 rokuNowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1826, s. 121..
Życiorys Urodzony w 1756 na Wołyniu lub Rusi, w 1772 przyjął święcenia kapłańskie. Do 1798 należał do zakonu pijarów. Słynął jako kaznodzieja.
Był kanonikiem katedralnym, a następnie prałatem scholastykiem kapituły krakowskiej.
W 1809 w świeżo przyłączonym do Księstwa Warszawskiego Krakowie został archiprezbiterem Kościoła Mariackiego i zdobył tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1809–1810 pełnił funkcję dyrektora Wydziału Teologicznego.
W roku akademickim 1818-1819 był profesorem teologii, a dwukrotnie w roku 1821 i 1831 był członkiem Wielkiej Rady Uniwersytetu.