Modelowanie kompleksów HHeF W roku 2004 S. McDowell opisał obliczenia prowadzone w poszukiwaniu stabilnych kompleksów z azotem . Wykorzystując różnopoziomowe teorie (MP2, MP3, MP4(SDQ) i QCISD) oraz 6-311++G(2d,2p) obliczył, że – skorygowana o energię punktu zerowego – energia wiązania kompleksu powinna wynosić 14,5 kJ/mol (OCISD) oraz wykazywać duże przesunięcie częstotliwości drgań harmonicznych o 375 cm⁻¹ ku fioletowi. Pośród modelowanych kompleksów znalazły się również CO – energia wiązania 5,8 kJ/mol (MP2) oraz kompleksy z gazami szlachetnymi (He, Ne, Ar, Kr). Prace modelowe dotyczące kompleksów HHeF z szeroką gamą soli i wodorotlenków litowców nie przyniosły zadowalających rezultatów w zakresie potencjalnej stabilizacji cząsteczki HHeF. Badania modelowe kompleksów z () oraz () wykazały, że bromopochodna tworzy silniejsze wiązania od chloropochodnej, w kompleksie wiązanie ulega skróceniu (co manifestuje się przesunięciem teoretycznych pasm absorpcji ku fioletowi), natomiast wiązanie węgiel-chlorowiec – wydłużeniu (przesunięcie ku czerwieni).