Aleksander Perycz ps. Paproć (ur. 12 września 1898, zm. 28 października 1973) – plutonowy Armii Krajowej, powstaniec warszawski (żołnierz batalionu „Gustaw”).

Życiorys W lipcu 1944 przebywał w celi śmierci więzienia mokotowskiego, skąd krótko przed wybuchem powstania warszawskiego przeniesiono go do więziennego szpitala. Miał za sobą 17 miesięczny pobyt na Pawiaku i ciężkie śledztwo na al. Szucha. Na początku sierpnia 1944 9 więźniów celi budynku szpitalnego przy pomocy obsługi wydostało się w nocy na strych, a następnie przedostało się poza mury więzienne. Aleksander Perycz zdołał dotrzeć do powstańczego posterunku na Mokotowie i dołączył do kompanii por. Gustawa, z którą dzielił powstańcze losy. Walczył na Mokotowie i Sielcach, pomógł dotrzeć rannemu dowódcy kompanii do punktu sanitarnego. Po upadku powstania podając się w celu uniknięcia identyfikacji za Aleksandra Popławskiego trafił do obozu jenieckiego Stalag X B koło Sandbostel, gdzie otrzymał nr obozowy 220994. Po kilku przeprowadzkach trafił ostatecznie do małego podobozu w pobliżu granicy szwajcarskiej. Pod koniec wojny Niemcy z landsturmu przeprowadzili jeńców w pobliże szwajcarskiej granicy umożliwiając im jej przekroczenie i tym samym ratując ich przed niedobitkami z SS, którzy krwawo rozprawiali się z więźniami obozów.