Źródła rosyjskie opisują rozprzestrzenienie się rodu na obszarach: mińskich, wileńskich, kowieńskich, wołyńskich i podolskich.
Horodeccy używali także herbu Kornic (Bies, Kornicz, Kurnicz, Kurnic, Hospody Błogosław), który opisany został już w roku 1420. Od 1680 r. Kornic jest na pieczęciach członków rodu Horodeckich na Podolu. Ponadto o tym samym herbie pisze się w dokumentach legitymacyjnych, herbarzach i komisjach sądowych w pracach potwierdzających szlachectwo i prawo dziedziczenia ziemskiego rodu Horodeckich z Podola. Pierwsi odnotowani na Podolu to Antoni z synem Stefanem, bratem Mikołajem z synami Janem i Heliaszem.
Stanisław Dziadulewicz w Herbarzu rodzin tatarskich w Polsce wzmiankuje Horodeckich następująco:
Członkami rodu są m.in. architekt Władysław Horodecki oraz artysta malarz Zdzisław Otello Horodecki.
Przypisy Witold Władysławowicz Rummel, hasło Городецкие (1 i 2), w: Słownik encyklopedyczny Brockhausa i Efrona, tom IX (1893 rok), s. 302–303. Józef Wolff, Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, s. 24. wyd. Gebethner i Wolff, Warszawa 1895. Józef ks. Puzyna, Potomstwo Narymunta Gedyminowicza, „Miesięcznik Heraldyczny”, Organ Polskiego Towarzystwa Heraldycznego wydawany przez Oddział Warszawski;