Franciszek Słonczyński (ur. 24 października 1891 w Berdyczowie, zm. 6 października 1985 w Sopocie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 24 października 1891 w Berdyczowie, w rodzinie Józefa i Emilii z Zielińskich.

W 1916 roku, na froncie wołyńskim, walczył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego. W 1917 roku został żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji. Wziął udział w wojnie z bolszewikami.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1774. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 113. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W dwudziestoleciu międzywojennym pełnił służbę w 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej i 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze, w II batalionie detaszowanym w Drohobyczu. Później został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Miasta Poznań na stanowisku kierownika referatu bezpieczeństwa i dyscypliny.