Występowanie Holarktyka. Nie odnotowane na Islandii oraz Wyspach Owczych.
Budowa Cechy morfologiczne thumb|left|Muszla gałeczki rogowej.
Muszla kulista, o długości nie przekraczającej 10 mm. Szczyty położone mniej więcej centralnie na górnym brzegu muszli. Płyta zamka wąska, zęby główne drobne, wyraźnie zaznaczone. Zwierzęta mają dwa syfony, połączone u podstawy. Syfon górny (wyrzutowy) jest znacznie mniejszy niż syfon dolny (wpustowy). Płaty skrzelowe wewnętrzne dwa razy większe niż zewnętrzne. Długość przewodu pokarmowego równa trzem długościom ciała. Ruchliwe i wąskie płaty gębowe. Nefrydium z szerokim kanałem i dużym workiem wydalniczym.
Biologia i ekologia Zajmowane siedliska Przedstawiciele występują w śródlądowych wodach bieżących i stojących, w różnych typach zbiorników wodnych. Odżywianie Filtratory, odżywiają się zawiesiną odcedzaną z wody na skrzelach. Pokarmem mogą być bakterie, drobne glony, pierwotniaki i detrytus. Oddychanie Wymiana gazowa zachodzi za pośrednictwem skrzeli i jamy płaszcza. Rozmnażanie Obojnaki. Jaja rozwijają się w torbach lęgowych (marsupiach) w skrzelach rodziców. W skrzelach osobników dojrzałych przebywają młodociane osobniki potomne w różnych stadiach rozwoju.