Gęsiareczka u studni (Die Gänsehirtin am Brunnen) – baśń braci Grimm opublikowana w piątym wydaniu ich zbioru Baśni z 1843 roku (tom 2, nr 179).
Treść Pewien młody hrabia zabłąkał się w nieznaną okolicę. Spotkał tam staruszkę, której miejscowi unikali, uważając ją za wiedźmę. Staruszka niosła na plecach ciężki pakunek. Hrabia, nie wiedząc kim jest staruszka, zgodził się pomóc jej zanieść go do domu. Okazało się, że tobołek jest tak ciężki, że młodzieniec ledwo mógł go unieść. Nie mógł go jednak zrzucić z pleców, kiedy próbował. Był jak zaczarowany. Staruszka śmiejąc się, zachęcała go do dalszego wysiłku, obiecując nagrodę. W pewnej chwili sama wskoczyła mu na plecy, że musiał nieść jeszcze i ją. Kiedy ustawał, zaczęła go smagać rózgą i pokrzywami, by przyśpieszył kroku.
Kiedy doszli do chatki staruszki, wyszła im na spotkanie bardzo brzydka i staro wyglądająca dziewczyna, która pasła gęsi. Hrabia ledwo trzymał się na nogach ze zmęczenia. Staruszka zeszła z jego pleców i ściągnęła swój pakunek. Ponieważ obiecała mu nagrodę za pomoc, ofiarowała mu szkatułkę wysadzaną kamieniami szlachetnymi, zapewniając, że przyniesie mu szczęście. Na koniec ostrzegła, by nie przebywał sam na sam z jej córką, gdyż może się zakochać. Hrabia daleki był od zakochania. Podziękował za upominek i oddalił się pośpiesznie.