23 marca 1932 roku został przeniesiony do 26 pułku Ułanów Wielkopolskich w Baranowiczach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w polskiej wojnie obronnej na stanowisku dowódcy zmobilizowanego w Rzeszowie dywizjonu przeciwpancernego 10 Brygady Kawalerii, biorąc udział w bitwie pod Jordanowem 1–3 września 1939. Za swoje czyny otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Zmarł 1 września 1974.
Jego żoną była Maria Beatrycze Solman de Malmoe (1894–), z którą miał córkę Natalię (1929–).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12204 Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż WalecznychFotografia Medal Niepodległości (20 lipca 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka za Rany i Kontuzje
Przypisy
Bibliografia