W 1940 roku wygrał konkurs zorganizowany przez EIAR, po którym podpisał kontrakt nagraniowy. W 1941 roku zanotował pierwszy sukces nagrywając piosenkę „Villariste” Maria Ruccione. W kolejnych latach śpiewał w różnych klubach i salach tanecznych oraz dokonywał nagrań dla wytwórni Odeon. Jego osiągnięcia z tego okresu to piosenki: „E zitto amore”, „Credimi”, „Casetta tra gli abeti”, „Lontananza”, „Son geloso di te”, „Serenata sincera”, „Mai e poi mai”. W lutym 1943 roku ożenił się z Liną Agnesi.

Obdarzony delikatnym głosem uchodził za piosenkarza sentymentalnego. Występował w radiu oraz grał w spektaklach (Tutto per lo svolleto, Cosa succede a Porta Romana, Quando cantava, Ancora un po’ di cuore). W 1942 roku zadebiutował w filmie La Bisbetica domata w reżyserii Ferdinanda Marii Poggioli. W 1950 roku wystąpił w filmie Canzoni per le strade Maria Landiego, po którym przyszły kolejne: Trieste mia!