Franciszek Jan Pluta, także jako Francis Pluta (ur. 24 grudnia 1905 w Kocinie, zm. 23 stycznia 1990 w Kanadzie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kapelan, działacz społeczny i polonijny na emigracji w Kanadzie.
Życiorys Święcenia prezbiteratu otrzymał w 1934. Do końca istnienia II Rzeczypospolitej posługiwał w diecezja łuckiej. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i wywieziony do ZSRR. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym zgłosił się do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Wówczas został mianowany kapelanem wojskowym. Na przełomie 1941/1942 ks. prałat Armii Polskiej w Buzułuku, ks. Władysław Cieński polecił ks. Plucie wyjazd do Aszchabadu i objęcie opieką duchową przebywających tam polskich dzieci w sierocińcu. Stamtąd z wychowankami został ewakuowany do obozu w Balachadi i przebywał przez dwa lata.