Elżbieta duńska (ur. 25 sierpnia 1573 w Koldyndze, zm. 19 lipca 1626 w Brunszwiku) – księżniczka duńska, żona księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel Henryka Juliusza.
Życiorys Elżbieta urodziła się 25 sierpnia 1573 r. na zamku w Koldyndze jako najstarsze dziecko króla Danii i Norwegii Fryderyka II z dynastii oldenburskiej i Zofii meklemburskiej. Była siostrą urodzonego w 1577 r. Chrystiana IV. Wczesne dzieciństwo spędziła na dworze swojego dziadka, księcia meklemburskiego na Güstrow Ulryka. W 1579 r. powróciła do Danii. 19 kwietnia 1590 r. na zamku Kronborg poślubiła księcia brunszwickiego, Henryka Juliusza. Ze związku z księciem Brunszwiku-Wolfenbüttel pochodziło dziesięcioro dzieci: Fryderyk Ulryk (1591–1634), książę Brunszwiku-Wolfenbüttel Zofia Jadwiga (1592–1642), żona hrabiego Nassau-Dietz Ernesta Kazimierza Elżbieta (1593–1650), żona Augusta, syna księcia Saksonii Chrystiana I Wettina, a następnie żona księcia Saksonii-Altenburg Jana Filipa, Jadwiga (1595–1650), żona biskupa kamieńskiego Ulryka, Dorota (1596–1643), żona administratora arcybiskupstwa magdeburskiego Chrystiana Wilhelma, Henryk Juliusz (1597–1606), Chrystian (1599–1626), administrator biskupstwa Halberstadt, wódz sił protestanckich w początkowym okresie wojny trzydziestoletniej, Rudolf (1602–1616), Henryk Karol (1609–1615), Anna Augusta