W 1918 r. uczestniczył w utworzeniu Rady Narodowej w Zagrzebiu, domagał się jednak uzgodnienia warunków połączenia Chorwacji z Królestwem Serbii przed zgodą na przyłączenie południowo-słowiańskich ziem Austro-Węgier do tego państwa. Z tego powodu odmówił udziału w delegacji, która w 1918 r. w Belgradzie podpisała akt połączenia tych ziem. Przeciwstawiał się zarówno centralistycznym zamysłom Belgradu, domagając się prawa Chorwatów do samostanowienia, jak i postulował wprowadzenie ustroju republikańskiego, a nie monarchii pod berłem serbskiej dynastii Karadziordziewiciów. Uważał akt unii za nieważny, ponieważ został podjęty bez woli narodu chorwackiego i sejmu w Zagrzebiu. Podobne postulaty zgłaszał na arenie międzynarodowej podczas konferencji pokojowej w Paryżu.

W 1920 r. HRSS zdobyło 50 mandatów (spośród 419) w wyborach do konstytuanty Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Partia zmieniła wówczas nazwę na Chorwacką Republikańską Partię Chłopską, aby podkreślić postulat zniesienia monarchii. Sprzeciwiając się podstawowym założeniom ustrojowym bojkotował wraz ze swoją partią prace nad nową konstytucją. Po przyjęciu w 1921 r. konstytucji widowdańskiej współpracował blisko z innymi opozycyjnymi partiami chorwackimi, a także z ugrupowaniami słoweńskimi i muzułmańskimi.