Konstanty Bylczyński (ur. w Aleksandropolu na Kaukazie, zm. 7 kwietnia 1969 w Żarach) – kapitan Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z ziemiańskiej rodziny z okolic Grodna. Był synem Pawła Bylczyńskiego (generała armii carskiej, później represjonowanego przez NKWD, zamordowanego w r. 1941) i Julii Gnoińskiej. Urodził się w Turkiestanie Zachodnim, gdzie jego ojciec służył w carskim pułku artylerii. W szkole uczył się w jednej klasie z Konstantym Rokossowskim. W armii rosyjskiej służył w stopniu chorążego (praporszczika) w 5 Brygadzie Artylerii, w okresie od 1 października 1912 r. do 1 listopada 1917 r. Trafił do niewoli niemieckiej i w roku 1918 przebywał w oflagu Helmstedt i Gardelegen, dla carskich oficerów, których Niemcy chcieli wcielić do swojej armii.
Od 1 listopada 1918 r. w jednostkach polskich. Był jednym z czterech pierwszych absolwentów Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie. Rozkazem Inspektora Artylerii z 29 grudnia 1918 r. skierowany został do służby w 7 pułku artlerii polowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.