Już w pierwszych latach działalności szkoła zaczęła stopniowo przekształcać się w placówkę o profilu bardziej artystyczno-rzemieślniczym, czego wyrazem była zmiana w roku 1910 nazwy na Miejską Szkołę Rękodzielnictwa i Przemysłu Artystycznego. W połowie lat dwudziestych funkcjonowały w niej klasy o profilach: architektura wnętrz, malarstwo dekoracyjne, batik, rzeźba dekoracyjna, kowalstwo artystyczne, sztuka form metalowych, zdobienie szkła, ceramika, grafika użytkowa i sztuka książki. W latach 1927–1934 dyrektorem szkoły był jeden z czołowych wrocławskich architektów Gustav Wolf, współtwórca modelowego osiedla wystawy „Mieszkanie i miejsce pracy” w 1929.
Szkoła do roku 1932 zmagała się z konkurencją starszej, bo sięgającej tradycjami roku 1791 i bardziej renomowanej Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego. Sytuacja miejskiej szkoły nie uległa jednak poprawie po tym, gdy państwowa akademia została zamknięta – ją też dotknęły oszczędnościowe restrykcje. Od połowy lat trzydziestych zarządzali nią dyrektorzy komisaryczni, zlikwidowano także część specjalizacji, wprowadzając jedynie dwie nowe: fotografię i modę. Zmieniono wkrótce także nazwę na Szkołę Mistrzowską Niemieckiego Rękodzieła (). Zakończyła swoją działalność ostatecznie pod koniec roku 1944. Budynek przy ul.