Zamieszkiwał w Warszawie. Od 1936 był członkiem Związku Filatelistów w Toruniu.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej przebywał w Warszawie i podczas trwającej okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność ruchu oporu działając w Armii Krajowej. W stopniu porucznika uczestniczył w powstaniu warszawskim, wówczas działał przy organizacji służby medycznej w szeregach oddziału „Bakcyl” (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) w Grupie „Północ”. Przeszedł kanałami ze Starego Miasta do Śródmieścia Północ. Jego zbiory znaczków pocztowych zostały utracone w ruinach Warszawy. Został wzięty przez Niemców do niewoli. Trafił do pracy w Polskim Szpitalu Wojskowym w Zeithain (początkowo Szpital Jeńców AK i Internowanych w Zeithain), który stanowił część obozu jenieckiego 304 N Stammlager IV B Reserre Lazarett Zeithain.

Po wojnie powrócił do Polski i zamieszkał w Toruniu. Był inicjatorem i organizatorem odtworzenia Związku Filatelistów w Toruniu w 1946, którego był sekretarzem. Po utworzeniu Polskiego Związku Filatelistów pełnił funkcję sekretarza oddziału PZF w Toruniu, a od 1961 do 1970 był jego prezesem. Ponadto zasiadał w Głównym Sądzie Koleżeńskim PZF od 1950 do 1953 oraz Zarządzie Głównym PZF od 1953 do 1969.