W manewrach pomorskich, w I etapie działań, przewidziano działanie zgrupowania opóźniającego w sile mniej więcej trzech batalionów piechoty, w tym jednego baonu ckm. Trzecim etapem ćwiczenia było natarcie z ostrym strzelaniem na poligonie toruńskim przeciwko przyjętemu nieprzyjacielowi, w tym studium baonu ckm w natarciu. Manewry poprzedzone zostały inspekcjami wyszkolenia oraz ćwiczeniami aplikacyjnymi w wielkich jednostkach i oddziałach wyznaczonych do udziału w ćwiczeniach. Biuro Ścisłej Rady Wojennej w opracowanych 30 listopada 1925 roku uwagach do manewrów wołyńskich i pomorskich potwierdziło „pilną potrzebę” organizacji formacji specjalnych, w tym batalionów ckmTomasz Kośmider, Toruński Inspektorat ..., s. 322-324.. Postulat Biura Ścisłej Rady Wojennej został zrealizowany w latach 1926–1927, kiedy to na stopie pokojowej sformowano dwa bataliony ciężkich karabinów maszynowych (1 i 2).
Charakter przeprowadzonych manewrów determinował różnice w organizacji batalionów typu „A” i „B”. Manewry wołyńskie były ćwiczeniami kawalerii, natomiast w manewrach pomorskich wzięły udział trzy dywizje piechoty (4, 15 i 16) oraz jedna, dwupułkowa, brygada kawalerii (XV).
Zobacz też Jednostka mobilizowana Mobilizacja Plan mobilizacyjny
Przypisy
Bibliografia Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 102 z 8 października 1925 roku, s. 552.
Kategoria:Bataliony piechoty II Rzeczypospolitej