Dłuższa rękojeść często umożliwiała chwyt z drugą ręką na głowicy lub pełny dwuręczny.
Typ XVII Długie, zwężające się ostrze, sześciokątny przekrój, dwuręczna rękojeść. Miecze ciężkie, niektóre egzemplarze ważą więcej niż 2 kg, przeznaczone do walki w zbroi. W użyciu ok. 1360-1420.
Typ XVIII Zwężająca się głownia szeroka u podstawy, krótka rękojeść, przekrój rombowy. Podtyp XVIIIa opisuje węższe głownie z dłuższą rękojeścią. Podtyp XVIIIb ma dłuższe głownie i rękojeść, w użyciu 1450-1520. Podtyp XVIIIc – szeroka głownia o długości ok. 90 cm
Typ XIX Miecze z XV wieku. Najczęściej jednoręczne, chociaż istnieją egzemplarze dwuręczne. Z szeroką i płaską głownią, sześciokątnym przekrojem.
Typ XX Miecz bastardowy z XIV i XV wieku. Często podwójne zbrocze. Podtyp XXa ma węższe głownie.
Typ XXI W typie włoskiej Cinquedy. Koniec XV wieku. Nieznacznie dłuższe i węższe od mieczy typu Cinquadea.
Typ XXII Szerokie i płaskie głownie. Podwójne, wąskie zbrocze. W użyciu ok. 1500 roku.
Bibliografia
Kategoria:Miecze