U kresu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i 1 listopada 1918 przydzielony do szwadronu jazdy formowanego w Mińsku Mazowieckim, wcielonego później do 5 pułku ułanów. Został awansowany do stopnia podporucznika kawalerii i 20 marca 1919 wysłany na kurs do Centralnej Szkoły Oficerów Jazdy. W lipcu 1919 skierowany jako oficer rezerwowy do 5 pułku ułanów, a z dniem 1 grudnia 1919 awansowany do stopnia porucznika kawalerii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku ułanów. W lipcu 1920 skierowany na leczenie do szpitala, a od 30 sierpnia 1920 był dowódcą I oddziału w szwadronie zapasowym 8 pułku ułanów.
19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Z dniem 1 czerwca 1921 roku został przeniesiony w stan nieczynny z uwagi na stan zdrowia, a 20 lutego 1922 roku przeniesiony do rezerwy. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy administracji, dział sanitarny. W latach 1923–1924 posiadał przydział w rezerwie do 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu.