Od grudnia 1972 do maja 1974 pełnił funkcję ministra do zadań specjalnych w gabinecie Willy’ego Brandta.
Określany jako architekt polityki wschodniej Willy’ego Brandta. Nad jej założeniami pracował od pierwszej połowy lat 60.; w 1963 podczas wystąpienia na Evangelische Akademie Tutzing sformułował tezę o konieczności podjęcia dialogu z NRD, ZSRR i innymi państwami bloku socjalistycznego. Przyczynił się do podpisania układów ZSRR-RFN i PRL-RFN (1970), a także układu między NRD i RFN o podstawach normalizacji ich wzajemnych stosunków (1972).
W latach 1972–1990 wykonywał mandat deputowanego do Bundestagu. Od lipca 1974 do grudnia 1976 sprawował urząd ministra współpracy gospodarczej w rządzie Helmuta Schmidta. W latach 1976–1981 był dyrektorem zarządzającym SPD, od 1976 do 1991 wchodził w skład prezydium partii. W latach 1984–1994 pełnił funkcję dyrektora instytutu badań nad pokojem i bezpieczeństwem (IFSH) na Uniwersytecie Hamburskim.
Odznaczenia i wyróżnienia Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1975) Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1973) tytuł honorowego obywatela Berlina (2002)
Przypisy
Kategoria:Deputowani Bundestagu Kategoria:Niemieccy dziennikarze Kategoria:Niemieccy ministrowie Kategoria:Politycy SPD Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2015