Kultura bukowogórska – neolityczna kultura archeologiczna rozwijająca się we wschodniej części kotliny karpackiej (wschodnia Słowacja, północno-wschodnie Węgry). Jest uważana za ostatnią fazę wschodniej kultury linearnej. Jej rozwój przypadał na przełom V i IV tysiąclecia p.n.e. Była współczesna kulturze Vinča i starszej fazie kultury ceramiki wstęgowej rytej, z którą ma liczne powiązania. Swoją nazwę wzięła od górskiego masywu Bükk na północy Węgier, gdzie zlokalizowane są stanowiska eponimiczne tej kultury.
Charakteryzowała się bardzo wysoko rozwiniętą technologią produkcji ceramiki, wśród której dominowały duże naczynia gliniane o kształtach kulistych i gruszkowatych, cienkościenne, zdobione ornamentyką cienko rytych linii, tworzących motywy geometryczne. Szczególnie często wykonywane były linie spiralne. Znana też była ceramika malowana (białą, żółtą i czerwoną farbą).