Na obszarze gyepű działali strażnicy służący w straży granicznej. Strażnicy graniczni mieli dwa zadania. Łucznicy (łac. sagittarii) strzegli obszarów granicznych. Zadaniem speculatores była obserwacja wrogich oddziałów. Mniejsze napady były odpierane przez samych strażników, większe były zwalczane również przez załogi grodów. Jeżeli i to było niewystarczające, musiały wkraczać wojska królewskie. W przypadku węgierskiego ataku, graniczne pustkowia stanowiły obszar przemarszu, a zamki służyły jako bazy zaopatrzeniowe. Strażnicy graniczni należeli do wolnych ludzi komitatu. Łacińskie określenia dowódców strażników granicznych to decurio lub centurio, a węgierskie ich określenia się nie zachowały. Decurioni i centurioni otrzymywali rozkazy od żupana.
Od połowy XIII w. gyepű stopniowo zanikały. Zwłaszcza nieudana obrona w czasie najazdu mongolskiego 1241 r. pokazała, że system jest już przestarzały. W miejsce gyepű zaczęły powstawać murowane zamki.