Od maja 1944 pracował w kościele w Baryczy, a po zakończeniu wojny od 5 września 1947 sprawował funkcję administratora miejscowej parafii św. Józefa. Po urlopie, w 1947 został mianowany administratorem w Baryczy. Był długoletnim proboszczem w Baryczy do 1 lutego 1965. Zamieszkiwał tam pod numerem 224. W okresie PRL udzielał się w działalności społecznej i charytatywnej. Od 1944 do 1964 działał w punkcie sanitarnym w Baryczy PCK z siedzibą w Brzozowie. Od 1945 do 1948 był członkiem Powiatowego Komitetu PPS w Sanoku. 15 maja 1945 założyciel koła PPS w Baryczy. W 1947 propagator i współzałożyciel ORMO i OSP w Baryczy. Od 1947 do 1952 był w kierownictwie punktu opieki nad matką i dzieckiem. Działał w ramach rad narodowych, od 1947 był radnym gminy zbiorowej Domaradz, radnym Powiatowej Rady Narodowej w Brzozowie. Zasiadał w Okręgowej Komisji Wyborczej w Rzeszowie oraz w Powiatowej Komisji Wyborczej w Brzozowie. Działał w strukturach Frontu Jedności Narodu na szczeblu wojewódzkim i krajowym, w 1963 był członkiem Wojewódzkiego Komitetu FJN w Rzeszowie. Należał do „Caritasu”, pełnił funkcję prezesa tej organizacji w okręgu rzeszowskim, był wiceprzewodniczącym koła księży tej organizacji. Należał też do LOK, a w 1962 do Kółka Rolniczego.