Następnie obiekt stanowił własność szeregu podmiotów: kopalni z Karwiny, zakładów przemysłowych Elektromontážní závody Praha, przedsiębiorstw Potraviny Karviná, Vlet, przedsiębiorstwa państwowego Restaurace a jídelny, stowarzyszenia Sokol oraz Czechosłowackiego Związku Wychowania Fizycznego i Sportu (ČSTV). W tych latach dostęp do obiektu był ograniczony. W 1966 podawano, że schronisko znajduje się w dobrym stanie technicznym. Odwiedzającym udostępniano wówczas dwa pokoje dwuosobowe oraz dwie sale wieloosobowe (łącznie 35 łóżek). Obiekt był zelektryfikowany i posiadał połączenie telefoniczne.

Po 1992 r. reaktywowany Oddział Klubu Czeskich Turystów z Karwiny, jako następca prawny po dawnym KČST, podjął na drodze sądowej działania zmierzające do odzyskania obiektu. Od 1993 r. schronisko stało się ponownie dostępne dla ruchu turystycznego, dysponując noclegami, wyżywieniem i bufetem dla odwiedzających. W 1996 r. jego prowadzenie objęli Jana i Antonín Sikorowie, zaś w 2022 obiekt nabyła rodzina Malyjurków.

W 2012 schronisko obchodziło 80-lecie swojego istnienia.