Filozofia humanizmu Filozofia humanizmu (jindōshugi) była typowa dla szkoły. Yoshirō Nagayo (1888–1961) w 1917 roku napisał: „Nikt w obecnym społeczeństwie nie jest w pozycji uprawniającej do patrzenia na humanizm z góry. Humanizm musi być respektowany. Straci swoją ważność tylko wtedy, gdy sprawiedliwość (seigi) będzie większą siłą na tym świecie. Humanizm za cel ma sprawiedliwość”. Uwagi Nagayo nie były ani imponujące, ani oryginalne, jednakże powaga z jaką wyraził swoje obawy była charakterystyczna dla pisarzy „Shirakaby”. Saneatsu Mushanokōji nie tylko używał poważnego języka, ale także w codziennym życiu z powagą wdrażał idee humanizmu. Był znany, nawet wśród osób nie interesujących się jego twórczością, z prób stworzenia sprawiedliwej wspólnoty, w której idee równości i wolności mogłyby zostać urzeczywistnione.
Poczynając od Takeo Arishimy na lewej stronie po Saneatsu Mushanokōjiego na prawej, z Naoya Shigą i Yoshirō Nagayo pomiędzy nimi, można znaleźć mnogość poglądów wewnątrz tej grupy. Ich humanizm, ogólnie niezwiązany z żadną szczególną myślą polityczną, przyciągnął wielu pisarzy w okresie, kiedy „Shirakaba” była u szczytu (1910).