Stanisław Jan Bietkowski (ur. 19 kwietnia lub 19 września 1891 w Buczaczu, zm. 2 lutego 1949 w Dubrawnie) – polski nauczyciel, porucznik rezerwy kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 19 kwietnia lub 19 września 1891 w Buczaczu. Był synem Mariana i Heleny z domu Praczyńskiej. Został studentem medycyny.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Od 3 sierpnia 1914 służył w 2 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Później służył w 1 szwadronie 1 pułku ułanów pod dowództwem rtm. Władysława Beliny-Prażmowskiego, po czym do połowy marca 1915 przebywał na leczeniu. Jego brat Tadeusz (ur. 1895), także służył w legionach. U kresu wojny od początku listopada 1918 bracia Tadeusz i Stanisław Bietkowscy w stopniach podchorążych w szeregach Lotnego Konnego Oddziału Karabinów Maszynowych Naczelnej Komendzie brali udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości obaj zostali przyjęci do Wojska Polskiego. Brali udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Stanisław Bietkowski został awansowany do stopnia porucznika rezerwy kawalerii. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 3 pułku strzelców konnych w garnizonie Wołkowysk.