W tym samym roku rozpoczął pracę w Centralnym Urzędzie Planowania, skąd przeszedł do Kancelarii Sejmu, w której zajmował stanowiska różnej rangi, włącznie ze stanowiskiem dyrektora Biura Sejmu.
W latach 1948–1968 należał do PZPR, z której został usunięty w związku z wydarzeniami Marca '68. Jednocześnie został pozbawiony stanowiska dyrektora Biura Sejmu. Później pełnił funkcję doradcy Szefa Kancelarii Sejmu. W latach 1981–1991 był dyrektorem Biblioteki Sejmowej.
W 1948 został asystentem, później starszym asystentem i adiunktem w Katedrze Prawa Państwowego Wydziału Prawa UW. Następnie w latach 1952–1955 zajmował stanowisko adiunkta w Instytucie Nauk Prawnych PAN. W 1956 uzyskał stopień kandydata (odpowiednik doktora) nauk prawnych. W 1960 powrócił do Katedry Prawa Państwowego. W 1971 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1978 uzyskał nominację na stanowisko docenta na Wydziale Prawa i Administracji UW. W 1987 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1990 powierzono mu funkcję przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Nauk o Państwie i Prawie UW. W 1998 objął stanowisko profesora zwyczajnego. W tym samym roku przeszedł na emeryturę.
Przez wiele lat zasiadał w Radzie Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów.