Ambroży: De officiis ministrorum 1, 7, 24..
Dłuższy tytuł, De officiis ministrorum, może być mylący, gdyż autor nie pisał wyłącznie o etyce duchownych, mimo że w kilku rozdziałach poświęcił tej problematyce większą uwagę. Celem, który przed sobą postawił, było usystematyzowanie ogólnych zasad etyki chrześcijańskiej za przykładem filozofów greckich i rzymskich.
Zawartość W początkowych rozdziałach autor wyjaśnia, że moralną doskonałość filozofowie zwykli nazywać wypełnianiem obowiązków. Obowiązki zaś zależą od tego, co jest moralnie dobre i pożyteczne. Lecz może się zdarzyć, że staniemy wobec dwóch rzeczy moralnie dobrych i dwóch pożytecznych, nasunie się wtedy pytanie, która z nich jest lepsza, która pożyteczniejszaŚw. Ambroży: De officiis ministrorum 1, 9,27.. Pozostałą część dzieła autor poświęcił rozstrzygnięciu tego dylematu.
Traktat miał przejrzysty układ. W pierwszej księdze Ambroży przeanalizował pojęcie uczciwości (honestum) i jego znaczenie w etyce. W księdze drugiej podobnej analizie poddał pojęcie pożytku, korzyści (utilitas). Trzecia księga zawierała rozważania na temat wzajemnego stosunku uczciwości do korzyści.