Od 1923 jeden z przywódców związanej z Lwem Trockim Lewicowej Opozycji w RKP(b) i WKP(b), sygnatariusz oświadczeń i listów otwartych ugrupowania.
W październiku 1927 wykluczony z WKP(b), w styczniu 1928 zesłany do Semipałatyńska. Złożył samokrytykę i w styczniu 1930 został przywrócony w prawach członka partii. Od 1931 do 3 sierpnia 1935 szef Centralnego Zarządu Dróg Szosowych i Transportu Samochodowego przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, od 3 sierpnia 1935 do 17 sierpnia 1936 I zastępca Centralnego Zarządu Dróg Szosowych i Transportu Samochodowego przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR/Głównego Zarządu Dróg Szosowych NKWD ZSRR.
U progu wielkiej czystki 17 sierpnia 1936 aresztowany przez NKWD w chwili powrotu z delegacji służbowej do Chin. Podsądny w pokazowym drugim procesie moskiewskim przed Kolegium Wojskowym Sądu Najwyższego ZSRR (obok Jurija Piatakowa, Karola Radka i in.). 30 stycznia 1937 skazany na śmierć, stracony dzień później. Ciało skremowano w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo.
4 grudnia 1986 pośmiertnie zrehabilitowany postanowieniem plenum Sądu Najwyższego ZSRR.