Po zakończeniu służby wojskowej został aktorem teatralnym. Występował w Teatrze Wielkim we Lwowie. Występował: w 1925 w sztuce Kiliński Jana Załęgi, w 1925 w sztuce Uwodziciel jako Karol Losseck, w 1931 w sztuce Nawała bolszewicka, czyli rok 1920 (jako oficer polski), 22 września 1936 w premierze sztuki Koriolan W. Szekspira w reż. Leona Schillera, 1 października 1937 w premierze sztuki Legenda Stanisława Wyspiańskiego w reż. Henryka Szletyńskiego, w 1938 w operetce Rose Marie, 14 kwietnia 1939 w premierze sztuki Obrona Ksantypy Stanisława Wyspiańskiego w reż. Edmunda Wiercińskiego).
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 przedostał się na Zachód i został żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych. Służył w 1 Brygadzie Strzelców, z której czasowo przebywał w stanie gospodarczym 67 batalionu czołgów i z tej jednostki jako chorąży został przeniesiony z dniem 25 czerwca 1942 do 66 batalionu czołgów. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii.