1 sierpnia 1921 awansowany na porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na początku lat 20. był oficerem zawodowym w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich w garnizonie Grodno. W lipcu 1925 został przeniesiony do 40 pułku piechoty we Lwowie. Od 1 marca 1931 służył w Szkole Podchorążych Piechoty w garnizonie Ostrów Mazowiecka i w jej kadrze pozostawał do końca lat 30.. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W SPP pełnił funkcje instruktora i dowódcy plutonu kompanii szkolnej, a od 1935 do 1939 był dowódcą 2 kompanii szkolnej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 od początku kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy I batalionu (na bazie Szkoły Podchorążych Piechoty) w składzie 116 pułku piechoty. Został ciężko ranny w bojach nad rzeką Narew 12 września 1939. Został wzięty przez Niemców do niewoli.