Po kryzysie przysięgowym z połowy 1917, został zwolniony ze służby w Legionach, a następnie był internowany w Beniamimowie przez Austriaków.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 21 pułku piechoty na stanowisku dowódcy III batalionu. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 1923–1924 był nadal oficerem 21 pp. 20 września 1923 przedłużono mu odkomenderowanie do Departamentu X Przemysłu Wojennego MSWojsk. do 15 grudnia tego roku. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1928 pełnił służbę w Departamencie Uzbrojenia. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku. W 1931 roku został przeniesiony z Departamentu Uzbrojenia MSWojsk. do Wojskowej Wytwórni Rakiet w Skarżysku na praktykę warsztatową. W 1932 pozostawał w dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych.