thumb|250px|Hipotetyczny kazus Fullera dotyczy grupy grotołazów, którym grozi śmierć głodowa w wyniku uwięzienia w jaskini przez zapadlisko. Aby jej uniknąć, czterech z nich zabija i zjada piątą osobę.
The Case of the Speluncean Explorers (pol. Kazus grotołazów) – artykuł amerykańskiego teoretyka prawa Lona L. Fullera, opublikowany w 1949 roku w czasopiśmie Harvard Law Review. Artykuł prezentuje czytelnikowi moralno-prawny problem wraz z pięcioma możliwymi rozwiązaniami pod postacią opinii prawnych sędziów fikcyjnego “Sądu Najwyższego Newgarth” (Supreme Court of Newgarth), obradującego nad tytułową sprawą w 4300 roku.
Kazus dotyczy hipotetycznego trudnego przypadku pięciu grotołazów, uwięzionych w jaskini w wyniku osunięcia ziemi. Udaje im się nawiązać kontakt radiowy z ratownikami, ale dowiadują się, że najprawdopodobniej umrą z głodu nim zostaną uwolnieni. Decydują więc, że jeden musi zostać zjedzony, aby inni przetrwali. Wyboru dokonują poprzez rzut kośćmi. Po tym, jak ocalała czwórka grotołazów zostaje uwolniona z jaskini, są oskarżeni i uznani za winnych zabójstwa swojego towarzysza. Kara śmierci jest jedyną przewidzianą w takiej sytuacji przez przepisy karne. Skazani odwołują się od wyroku do Sądu Najwyższego Newgarth.