Alfred Vocke (ur. 24 kwietnia 1886 we Wrocławiu, zm. 18 lutego 1944 tamże) – niemiecki rzeźbiarz, medalier i witrażysta.
W latach 1905-10 studiował w Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu pod kierunkiem Theodora von Gosena. W latach 1910–16 mieszkał i pracował we Wrocławiu, następnie w latach 1917-23 w Berlinie. Od roku 1923 był profesorem w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Kassel. W październiku 1933 objął stanowisko profesora w Zjednoczonych Szkołach Państwowych Sztuk Wolnych oraz Stosowanych w Berlinie, z którego cztery lata później został zmuszony do odejścia ze względu na żydowskie pochodzenie żony.
W swojej twórczości uprawiał różne formy począwszy od monumentalnych rzeźb, poprzez detal architektoniczny w postaci plakiet i ozdobnych reliefów po sztukę użytkową. W swojej pracy wykorzystywał różne materiały i techniki, rzeźbił w drewnie, kamieniu, metalu, kości słoniowej, stosował też ceramikę. Jako medalier zasłynął wykonaniem wzorów monet, które były w obiegu do końca II wojny światowej: dwu- i pięciomarkowej z widokiem poczdamskiego kościoła garnizonowego oraz dwu- i pięciomarkowej z podobizną Paula von Hindenburga.