thumb|Pionowa oś cieniowania. Znak pisma, niezależnie od kroju, posiada stałe, określone elementy budowy, które noszą swoje zwyczajowe nazwy. Każda litera składa się z kresek, które mogą być proste lub wygięte. Proste kreski mogą być pionowe, poziome lub ukośne, a wygięte – otwarte lub zamknięte.
Laski Pionowa kreska to laska bądź belka, np. litera m ma trzy laski. Laska, która wychodzi poza linię środkową to wydłużenie górne. Występuje ono w takich literach jak b, d, f, h, k, l. Analogicznie, laska wychodząca poza podstawową linię pisma to wydłużenie dolne (g, j, p, q, y). Laska równa wysokości x to w polskiej terminologii trzon. Z kolei wygięta kreska w S nosi nazwę grzbietu. Wygięta kreska tworząca zamknięte światło wewnątrz litery nazywana jest łukiem, np. B ma dwa łuki). Kreska wygięta, ale tworząca światło otwarte to wygięcie górne. Wstęga to wyciągnięta kreska, w kaligrafii kończąca akt zapisu litery. Krótka pozioma kreska jak w H lub A to poprzeczka. Noga to ukośna lub pozioma kreska w majuskułowych literach R, K, czy L.
Szeryfy W foncie szeryfowym kreski są zakończone szeryfami.