W V wieku w mieście istniała już silna gmina chrześcijańska. Tutejsi biskupi uczestniczyli w soborach w Efezie (431) i Chalcedonie (451). W czasach bizantyjskich Eleusa stanowiła centrum handlowo-administracyjne, wymieniane w źródłach jako stolica dystryktu. Została umieszczona na Tabula Peutingeriana i Mapie z Madaby. Z okresu tego pochodzą pozostałości wzniesionego ok. 350 roku na fundamentach dawnej nabatejskiej świątyni kościoła z otoczonym kolumnadą atrium.
Miasto funkcjonowało jeszcze jakiś czas po podboju arabskim, ostatecznie zostało opuszczone ok. 800 roku.
W 2005 izraelski fragment szlaku kadzidlanego, wraz z położonymi na nim nabatejskimi miastami: Elusa, Sobota, Oboda i Mampsis, został wpisany przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego ludzkości.
Przypisy
Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Izraelu Kategoria:Nabatea Kategoria:Miasta starożytne Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Izraelu