Pokój trwał przez kilka kolejnych wieków, aż do VIII, IX lub X wieku, kiedy miasto przestało istnieć.
XIX i XX wiek Pierwszym europejskim uczonym, który odwiedził ruiny Soboty (17 lutego 1870 roku), był Edward H. Palmer, pracujący w imieniu Palestine Exploration Fund. Uczony dokonał wstępnego opisu znalezionego miasta, lecz błędnie powiązał je z biblijnym Sefat (Chorma) (por. Sdz 1,17). Próbę odczytania starych tekstów i opisania zaginionego miasta podjął w początku XX wieku Alois Musil, który odwiedził Sobotę 21–23 lipca 1901. W 1905 teren zaginionego miasta wizytowała ekspedycja École biblique et archéologique française de Jérusalem, którą kierowali dominikanie: Antonin Jaussen (dominikanin, etnolog i archeolog), Raphael Savignac i L.H. Vincent. Na badanym terenie członkowie ekspedycji zidentyfikowali bizantyński cmentarz i kilka grobowców zawierających inskrypcje datowane na koniec IV wieku. Wśród ruin badacze odkryli także inskrypcję pochodzącą z czasów panowania króla nabatejskiego Aretasa IV (9 p.n.e. do 40 n.e.). W okresie 16–24 stycznia 1914 roku teren dawnej Soboty odwiedzili: sir Charles Leonard Woolley, brytyjski archeolog i badacz starożytnego Bliskiego Wschodu, oraz – znany jako Lawrence z Arabii – Thomas Edward Lawrence, brytyjski archeolog, podróżnik i wojskowy.