Z kolei na Białorusi za kontynuację Kościoła unickiego (rozwijającego się przecież szczególnie na dzisiejszych ziemiach białoruskich) uważa się przede wszystkim Białoruską Cerkiew Greckokatolicką. Kościół ten po likwidacji przez rosyjskie władze zaborcze odrodził się w okresie neounii w dwudziestoleciu międzywojennym, jednak z zachowaniem tradycji prawosławia rosyjskiego. Ponadto nie jest on zbyt liczny i nie ma rozbudowanych struktur.
Do tradycji Kościoła unickiego odwołują się także diecezje rzymskokatolickie działające na obszarze niegdyś licznie zamieszkanym przez unitów, a zwłaszcza diecezja siedlecka, na której obecnym terytorium doszło najpierw do licznych aktów oporu (np. w Pratulinie i Drelowie) przeciw likwidacji unii brzeskiej, a następnie do masowych konwersji na katolicyzm rzymski po ukazie tolerancyjnym w 1905 r. (obrządek unicki nie został odtworzony w zaborze rosyjskim).
Ordynariusz tej diecezji jest także delegatem apostolskim dla Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowiańskiego (neounickiego), który jednak powstał na podłożu prawosławia rosyjskiego, choć