Cezary Olesza, który kupił Terebieżów, mieszkał do śmierci w siedzibie Oleszów, Bereźnie. Tu osiadł dopiero jego syn Cezary, który początkowo mieszkał w starym klasycystycznym, okazałym dworze. Z tego czasu pochodził piękny park i dwie budowle: kaplica domowa (rozebrana w latach 80. XX wieku) i murowana, stylowa altana (świątynia grecka), na 4 kolumnach.
Na przełomie XIX i XX wieku Cezary Olesza postanowił wznieść tu wielki, neogotycki pałac. Zaprojektował go Julian Lisiecki. Budynek został ukończony w 1908 roku. Mimo że był zaprojektowany na planie prostokąta, wielka liczba wież, wieżyczek i krenelaży tworzyła bardzo zróżnicowaną bryłę.
Na wprost portyku znajdowała się żeliwna brama z neogotyckim pawilonikiem dla dozorcy. Aleja wiodąca do pałacu była obsadzona lipami i kończyła się wielkim, owalnym gazonem. Wokół był duży park krajobrazowy z malowniczym jeziorem.
Resztki parku pozostały do dziś. W 1939 roku, po zajęciu Terebieżowa przez Armię Czerwoną w pałacu urządzono dom kultury. W 1943 roku Niemcy zburzyli pałac.
Majątek w Terebieżowie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie stolińskim