Źródła pisane Najwcześniejsza wzmianka o Mampsis pochodzi z Geografii Ptolemeusza, w której wymieniono je jako jedno z miast Idumei, położone na zachodnim brzegu Jordanu. Według Euzebiusza (Onom., 8,8) o dzień marszu z Mampsis, przy szlaku prowadzącym z Hebronu do Elatu, zlokalizowana była biblijna miejscowość Tamar (Thamara) z obsadzonym w niej garnizonem. Według mapy z Medeby do otoczonego murami Mampsis prowadziła łukowata brama z dwoma wieżami. O miejscowości wzmiankują źródła bizantyjskie. W papirusach z Niccany Mampsis wymienione jest jako miasto, płacące umiarkowane podatki. Z inskrypcji wczesnoarabskich wynika, że miasto zostało podbite przez Arabów w początkowym okresie ich ekspansji.
Badania archeologiczne Ekspedycje badawcze W 1838 roku Edward Robinson, na podstawie obserwacji przez lornetkę, opisał Mampsis jako morze ruin, z którego wyłaniają się pozostałości po obiektach sakralnych i instytucjach publicznych. Opinia Edwarda Palmera, który odwiedził miasto nieco później, niewiele się różniła od opisu poprzednika. W 1902 roku Alois Musil jako pierwszy sporządził plan miasta, wskazując na nim mur miejski oraz identyfikując dwa kościoły i kilka budynków. W 1914 roku Leonard Woolley i Thomas Edward Lawrence naszkicowali nowy plan – mniej szczegółowy od planu Musila, ale z naniesionym schematem wodociągu.