Ludwinowo (błr. Людвінава, Людвінова; ros. Людвиново, hist. również Ludwinów) – wieś na Białorusi, w rejonie drohiczyńskim obwodu brzeskiego, około 7 km na południe od Drohiczyna.
Historia Majątek od XVII wieku był własnością rodziny Orzeszków herbu Korab. W 1845 roku właścicielem dóbr był Feliks Orzeszko, po którym dziedziczył jego starszy syn, Piotr (1825–1874), który w 1858 roku ożenił się z Elizą Pawłowską. Eliza, odtąd Orzeszkowa, w czasie powstania styczniowego ukrywała tu Romualda Traugutta, zanim we własnej karecie wywiozła go do Królestwa. Eliza spędziła w majątku 6 lat. Jej mąż Piotr w wyniku carskiego śledztwa został aresztowany i osadzony w więzieniu w Kobryniu, a w 1865 roku zesłany do guberni permskiej. Majątek o powierzchni 1218 dziesięcin został skonfiskowany przez władze carskie i sprzedany Rosjaninowi Pawłowi Kantorowowi, po którym dziedziczył jego syn Mikołaj. Został on zabity przez bandytów w Rohaczowie, gdy uciekał w czasie I wojny światowej przed Niemcami. Od jego spadkobierców majątek kupili Rosjanie, bracia Rozwadowscy, którzy rozparcelowali majątek po I wojnie światowej.