Wojskowy Sąd Specjalny AK wydał 6 wyroków śmierci na najbardziej aktywnych kolaborantów; 4 z nich wykonano, w tym na J. Czerewce. Wiosną 1943 do Łucka zaczęli przybywać uciekający przed UPA polscy mieszkańcy powiatów wołyńskich gromadząc się koło katedry katolickiej. Założono Katolicki Komitet Opieki oraz specjalny sierociniec dla dzieci uciekających samotnie do miasta. W następstwie tych wydarzeń Niemcy założyli koło katedry obóz dla uciekinierów, wywożąc następnie latem 1943 roku około 10 tys. uchodźców do niewolniczej pracy w Niemczech.
Podczas rzezi wołyńskiej na przedmieściach Łucka oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) dokonywały masowych mordów na Polakach, domy ich palono, a mienie rozkradano. W dniu 18 listopada 1943 na przedmieściu Krasne UPA zamordowała 16 Polaków. Największy napad odbył się w Wigilię 24 grudnia 1943 roku, kiedy zabito 97 osób, w tym na przedmieściu Hnidawa 57 osób, w tym małe dzieci. Zwłoki zamordowanych przez UPA zwieziono na cmentarz na 27 furmankach. Łącznie w czasie II wojny światowej ukraińscy nacjonaliści zabili w Łucku co najmniej 191 Polaków. Po zajęciu Łucka żołnierze radzieccy postawili w centrum miasta dwie szubienice, na której wieszano członków UPA z kartkami na piersiach z informacją ilu zamordowali Polaków.