Często poszczególne elementy belkowania przedzielone były kimationem z astragalami w porządku korynckim poszczególne elementy belkowania były podobne do jońskiego, ale różniły się proporcjami.
W architekturze rzymskiej belkowanie zastosowano jako element zwieńczający ścianę, a także do rozdzielania poszczególnych kondygnacji. Pojawiło się również belkowanie nad arkadami. Belkowanie wieńczyło tu kolumny przyścienne wtopione w filar arkady.
W architekturze średniowiecznej belkowanie zaczęło wtapiać się i rozmywać w innych elementach architektonicznych, a w architekturze czysto gotyckiej zanikło zupełnie.
W renesansie nastąpił powrót do tradycji belkowania, ale jego interpretacja była bardziej swobodna. Belkowanie pojawiało się między innymi w krótkich odcinkach nad pojedynczymi elementami (np. nad pilastrami) lub formie impostów nad głowicami kolumn oraz w zwieńczeniach okien, portali, obramowaniach ołtarzy i nagrobków, pełniąc rolę dekoracyjną. Czasem belkowanie pozbawione było jednego z elementów, najczęściej architrawu.
W architekturze baroku pojawiły się formy belkowania wygiętego, wyłamanego czy przerywanego.
Klasycyzm był okresem powrotu belkowania do jego pierwotnego klasycznego kształtu i funkcji.
Przypisy
Bibliografia Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Stefan Kozakiewicz (red.), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Kategoria:Detale architektoniczne