thumb|350px|Rocznik poznański starszy – początek tekstu według edycji Wojciecha Kętrzyńskiego z 1888 roku. Rękopis, na którym oparł się Kętrzyński, zaginął. Rocznik poznański starszy lub Rocznik poznański I () – rocznik obejmujący lata 929–1341, zapisany w XIII i XIV wieku w środowisku katedralnym Poznania, zaliczany do zbioru tzw. roczników wielkopolskich.
Jego rękopis, odkryty w XIX wieku, zaginął w wieku XX. Współcześnie treść dzieła znana jest jedynie z dwóch XIX-wiecznych wydań, opartych na XIV-wiecznej kopii. Na kartach rocznika zachowały się daty i informacje nieznane innym średniowiecznym przekazom polskim, dlatego dla współczesnych historyków jest on niezwykle ważnym źródłem do odtworzenia najstarszych dziejów Polski, powodującym jednak wiele kontrowersji i polemik.
Rękopis i wydania Oryginał Rocznika nie jest znany. W drugiej połowie XIX wieku Wojciech Kętrzyński odkrył jego XIV-wieczną kopię, pisaną jedną ręką pismem pospiesznym i jednostajnym. Pod tekstem znajdował się dopisek: Libellum ecclesie Posnaniensis.