W XX wieku Gerard Labuda twierdził, że autor oparł się na zaginionym Roczniku kapitulnym krakowskim dawnym. Pogląd o Roczniku poznańskim jako o wypisie z zaginionego Rocznika kapitulnego krakowskiego dawnego wyraził Jan Dąbrowski w monografii poświęconej dziejopisarstwu polskiemu. Doszedł on jednak do wniosku, że niektóre zapiski pierwszej części zostały uzupełnione zapewne w XIV wieku kilku wiadomościami, przeważnie znanymi nam z roczników małopolskich i Kosmasa.
Hipoteza odpisu ze źródeł czeskich Pod koniec XX wieku uczeni zwrócili większą uwagę na paralelność zapisów Rocznika poznańskiego z czeską Kroniką Kosmasa. Szczegółowe badania wykazały, że Rocznik i Kronika Kosmasa miały wspólne źródło informacji, którym był tzw. Rocznik praski dawny, spisywany w Pradze w X–XIII wieku. Rocznik ten zaginął i różnił się od współcześnie znanego Rocznika praskiego, spisanego w latach 1217–1220.
Podsumowując najnowsze badania Tomasz Jasiński stwierdził, że pierwsza część Rocznika poznańskiego opierała się w większości na Roczniku praskim dawnym, chociaż autor wspierał się niekiedy zapisami z Rocznika kapitulnego krakowskiego dawnego.