Leon Barański, ps. „Lew” (ur. 6 kwietnia 1918 w Charkowie, zm. 15 stycznia 1997) – uczestnik II wojny światowej w szeregach Wojska Polskiego II RP, Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, podpułkownik ludowego Wojska Polskiego, prawnik, polityk.
Życiorys Urodził się 6 kwietnia 1918 w Charkowie. Był synem Feliksa i Władysławy.. W okresie międzywojennym odbywał służbę w Wojsku Polskim od 1 września 1938. Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej walczył w szeregach 2 pułku piechoty Legionów na szlaku od Sandomierza do Przemyśla i Lwowa. Służbę zakończył 30 września 1939. Po kapitulacji zamieszkał w Krynkach, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną i partyzancką. Na terenie gminy Kunów był organizatorem Stronnictwa Ludowego i Batalionów Chłopskich, których był członkiem od 1940 do nadejścia frontu wschodniego. Od 1941 do 1944 pełnił funkcje dowódcy plutonu w Krynkach, od 1943 do 1944 oficera łącznikowego grup partyzanckich (w tym czasie kolportował tajną prasę). Jesienią 1944 był żołnierzem oddziału partyzanckiego Eugeniusza Fąfary ps. „Nawrot”, pełniąc funkcję adiutanta. Podczas okupacji niemieckiej nosił pseudonim „Lew”. W tym okresie m.in.