Wielokrotnie brał udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią. Podczas jednej z potyczek z bandą „Hrynia” we wrześniu 1946 został ranny w głowę. Czynną służbę w LWP zakończył 1 grudnia 1948. Później był majorem rezerwy, a następnie awansowany na stopieńpodpułkownika rezerwy. W tym stopniu został przeniesiony w stan spoczynku.
Uzyskał dyplom magistra praw. Po odejściu z wojska pozostał w Bieszczadach i zajmował stanowiska w radach narodowych. Po wojnie był członkiem Stronnictwa Ludowego, a następnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 60. przewodniczył Komisji Porozumiewawczej ZSL w Sanoku (w latach 50. jego poprzednikiem był Czesław Garbacik)Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. Życie polityczne. W przełomie październikowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 791.. W latach 60. pełnił funkcję prezesa Komitetu Powiatowego ZSL w Sanoku. W latach 60. i 70. sprawował mandat radnego Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku (m.in. wybrany w 1965), pełniąc funkcję jej przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. W latach 60. i 70. był zatrudniony na stanowisku zastępcy przewodniczącego Prezydium PRN w Sanoku.