Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany do Wołkowyska i później do Mińska, gdzie został zatrzymany przez Niemców w obozie przejściowym pod Mińskiem, skąd zbiegł do Baranowicz. Pracował w niemieckiej firmie drzewiarskiej w Baranowiczach, a 1 stycznia 1942 wrócił do Warszawy, gdzie wkrótce wstąpił do nowo powstałej PPR. Od marca do sierpnia 1942 był łącznikiem między Komitetem Warszawskim PPR a KD PPR w getcie, a od września 1942 sekretarzem KD PPR Powiśle. Od 1943 do lipca 1944 kierownik działu informacji Komitetu Warszawskiego PPR, na początku sierpnia 1944 udał się do Lublina, gdzie później był naczelnikiem wydziału finansowego Państwowego Urzędu Repatriacyjnego. Od stycznia do maja 1945 pełnomocnik Ministerstwa Skarbu na województwo krakowskie, potem szef Wydziału Zagranicznego Ministerstwa Skarbu, 1947–1949 dyrektor Departamentu Obrotu Pieniężnego Ministerstwa Skarbu, a w latach 1949–1954 dyrektor Departamentu Zagranicznego Ministerstwa Finansów, równocześnie był II sekretarzem POP Ministerstwa Finansów i lektorem KC PZPR. Współpracownik sekcji handlu zagranicznego i sekcji finansowej Wydziału Ekonomicznego KC PZPR.